Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Αύγουστος στην Αθήνα (με παιδιά)

Ήμουν φέτος από τις λίγες τυχερές-άτυχες μαμάδες που έκαναν διακοπές τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου και έτσι πέρασα ολόκληρο τον Αύγουστο στην Αθήνα.

Από επιλογή γιατί μου αρέσει η Αθήνα άδεια, με το προνόμιο να κυκλοφορείς άνετα στους δρόμους, να φτάνεις γρήγορα και χωρίς άγχος στον προορισμό σου, να βρίσκεις να παρκάρεις χωρίς πρόβλημα, να απολαμβάνεις την ομορφιά της πόλης, που δυστυχώς χάνεται τον υπόλοιπο καιρό μέσα στην πολύβουη καθημερινότητα.

Δυστυχώς το φετινό καλοκαίρι μου ανέτρεψε όλα τα παραπάνω, με τον εξαντλητικό καύσωνα 20 ημερών που μας επιφύλασσε.
Εκτός όμως από τον καύσωνα, διαπίστωσα δυστυχώς, για άλλη μιά φορά, ότι αυτή η πόλη τον Αύγουστο υπολειτουργεί και είναι κρίμα!
Έτσι λοιπόν μια μαμά, που πρέπει να βρει τρόπους να απασχολήσει το παιδί της, (δημιουργικά ή μη), τον Αύγουστο στην Αθήνα, περνάει δύσκολες στιγμές πιστέψτε με!
Το παιδικό μουσείο κλειστό,φυσικά ούτε λόγος για παιδικές παραστάσεις και εκδηλώσεις!
Ακόμη και οι παιδότοποι, (που για μένα είναι συνήθως η τελευταία λύση), ήταν όλοι κλειστοί!
Η παιδική χαρά καλή είναι, αλλά το απόγευμα όταν θα πέσει ο ήλιος!
Και τα παιδάκια, πόσο θα παίξουν μόνα τους, με τη μαμά ή με τη γιαγιά; Πόση τηλεόραση θα δούν;(ειδικά αυτήν την τελευταία, την αποφεύγουμε κιόλας, στο μέτρο του δυνατού βέβαια)
Θα μου πείτε: γιατί δεν το πήγαινες στη θάλασσα; Να το κάνω, αλλά πόσες φορές εν μέσω καύσωνα; Συγχωρέστε με, αλλά καθότι και μεγαλοκοπέλα, δεν αντέχω και πολλά πολλά!

Ευτυχώς για μένα, μια άλλη μαμά που είχε ξεμείνει με το βλαστάρι της τον Αύγουστο στην Αθήνα, (εννοείται ότι κάνουμε καλή παρέα και το παιδάκι της πολύ καλή παρέα με το δικό μου!) μου εξασφάλισε μερικές ώρες απρόσκοπτου παιχνιδιού, μιά στο δικό μας σπίτι και μιά στο δικό τους...
Όμως και πάλι δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τόσα πρωινά Αυγουστιάτικης κλεισούρας!!!

Έτσι ψάχνοντας για εναλλακτικές λύσεις μέσα στον καύσωνα, ανακάλυψα το ART4FUN, ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης στο Χαλάνδρι, φυλλάδιο του οποίου είχα προμηθευτεί στη έκθεση παιδιαδρομή που είχε γίνει στο Ζάππειο τον Απρίλιο.

Πρόκειται για έναν τριώροφο πολυχώρο που φιλοδοξεί να συνδυάσει τη διασκέδαση και το παιχνίδι με την καλλιτεχνική δημιουργία και την ανάπτυξη ικανοτήτων. Γιαυτό το λόγο και οργανώνει εργαστήρια (π.χ.κεραμικής, φωτογραφίας, πληροφορικής, κηπουρικής κλπ) που απευθύνονται σε γονείς με παιδιά άνω των 2 ετών.
Αυτός ο πολυχώρος λοιπόν, έκλεισε μόνο μία εβδομάδα μέσα στον Αύγουστο και αφού η άδεια Αθήνα μίκραινε τις αποστάσεις, αποφάσισα να τον επισκεφτώ με τον γιόκα μου ένα ζεστό (πολύ ζεστό!) πρωινό.

Οι εντυπώσεις:

Πολύ προσεγμένος κουκλίστικος χώρος όπου μπορείς να πάς και μόνο για ελεύθερο παιχνίδι (δεν είναι απαραίτητο δηλαδή, το παιδί να έχει δηλώσει συμμετοχή σε κάποιο εργαστήριο ή δραστηριότητα)
Ευγενέστατο και εξυπηρετικότατο προσωπικό.
Τα παιδιά παίζουν πάντα με την επίβλεψη παιδαγωγού.
Υπάρχει οθόνη στον επάνω όροφο, όπου μπορείς να βλέπεις κάθε στιγμή τί κάνει το παιδί σου.
Δυστυχώς είναι πολύ ακριβός (τουλάχιστον για την δική μου τσέπη!) Και εξηγούμαι:
Το ελεύθερο παιχνίδι 3 ωρών κοστίζει 9 ευρώ σκέτο. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή κάποιο χυμό ή κάτι άλλο για το παιδί. Ο καφές που πήρα (freddo cappuccino τρομάρα μου!) κόστιζε 4,70 ευρώ! Και φυσικά όταν ο μικρός θέλησε να πιεί έναν χυμό και να φάει ένα κέικ, (εντάξει μιά μερίδα κέικ ήταν δύο κομμάτια), πλήρωσα άλλα 7 ευρώ. Όλα ποιοτικότατα και πεντανόστιμα, αλλά ακριβά.
Τα εργαστήρια που διοργανώνονται πολύ ενδιαφέροντα, αλλά αν κρίνω από τις τιμές στα υπόλοιπα, φοβάμαι πως θα είναι ασύμφορα (αν και το ευγενέστατο παλικάρι που είναι υπεύθυνος, είπε κάτι για προσφορές)
Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την απόσταση (είναι ψηλά στο Χαλάνδρι, κοντά στα Βριλήσια) λειτουργούν μάλλον αποτρεπτικά (για μένα τουλάχιστον!)

Βέβαια χρωστάω άλλη μιά επίσκεψη, για να επιστρέψω ένα βιβλίο που είχαν την ευγένεια να μου δανείσουν, αν και με έβλεπαν πρώτη φορά,(προς τιμή τους!), το οποίο έψαχνα καιρό και δεν έβρισκα γιατί έχει εξαντληθεί.

ART4FUN
Ολύμπου 25, Χαλάνδρι
Τηλ: 2106835494
Φαξ: 2106835495
Κιν: 6972839839
www.art4fun.gr
info@art4fun.gr

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Πίσω στην προ παιδιών εποχή 1

Αν είστε γονιός και σας δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψετε στην προ παιδιών εποχή, τι θα λέγατε στον εαυτό σας; Αυτό το ερώτημα έγινε στις μαμάδες του βίντεο «Reflections on Motherhood» που ανάρτησε η Άσπα στο blog της

Το βίντεο συγκινητικό, γλυκό και χαμογελαστό, έκανε πολλούς να προτείνουν να φτιάξουμε κι εμείς την ελληνική εκδοχή.



Καταπληκτική ιδέα!




Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Η Ζωή χωρίς Παιδιά...(για λίγο!)

Φέτος είναι η τρίτη χρονιά που έστειλα το παλικάρι μου διακοπές για 10 ημέρες με τη γιαγιά!
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα ανάμικτα συναισθήματα που ένιωθα, κυρίως επειδή φέτος νομίζω ότι κάπως καλύτερα τα έχω διαχειριστεί και όταν με ρωτούσαν αν μου λείπει, απαντούσα «όχι» χωρίς περιστροφές!

Να ξεκαθαρίσω κάτι:
Αν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο και ανεξέλεγκτο, νομίζω ότι δεν θα άφηνα κανέναν και το εννοώ ΚΑΝΕΝΑΝ, να ασχολείται με οποιονδήποτε τρόπο με το παιδί μου!
Αυτό είναι ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και εμφανίζεται σχεδόν από την πρώτη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι αυτό το πλασματάκι είναι ολόδικό σου, εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα κι αρχίσεις να εξοικειώνεσαι μαζί του!

Με τον καιρό όμως συνειδητοποιείς, ότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατον να εφαρμοστεί, ιδίως αν εργάζεσαι, (κάποιος θα πρέπει να φροντίσει το μωρό, όσο εσύ δουλεύεις!), αλλά έτσι κι αλλιώς λόγω αντικειμενικών δυσκολιών, (πρέπει να κάνεις κι ένα μπάνιο βρε αδερφέ, αλλά κυρίως λόγω του ότι κινδυνεύεις να πάθεις υπερκόπωση!)

Το να αποφασίσεις όμως να συναινέσεις και να δώσεις οικειοθελώς το «μωρό» σου, (όσο χρονών κι αν είναι), για ένα μεγάλο διάστημα, να ζήσει μακρυά σου, είναι κάτι τελείως διαφορετικό και θέλει, πιστέψτε με, μεγάλη ψυχική δύναμη! (Sorry μπαμπάδες, ξέρω ότι αυτό δεν το πολυκαταλαβαίνετε οι περισσότεροι από εσάς, αλλά έτσι είναι!)

Εγώ προσωπικά συνειδητοποίησα, ότι το να μπορέσεις να κάνεις την υπέρβαση και να ξεκολλήσεις, έστω και για λίγο, εσύ από το παιδί και το παιδί από εσένα, μόνο καλό θα κάνει και στους δύο!
Αυτό όμως θα γίνει μόνο αν καταφέρεις να τιθασσεύσεις όλα τα ανάμικτα συναισθήματα που νιώθεις και να τα αποδεχτείς, αλλά να αφήσεις το περιθώριο και στο παιδί σου να κάνει το ίδιο!
Π.χ.
Σου λείπει απίστευτα, αλλά ταυτόχρονα είσαι και απίστευτα ξαλαφρωμένη που μπορείς επιτέλους να κάνεις τρελλίτσες με τον καλό σου χωρίς να φοβάσαι μην ξυπνήσει!

Σχεδόν δεν έρχεται στο τηλέφωνο να σου μιλήσει για να μην διακόψει το παιχνίδι του ή το μπάνιο του και ενώ χαίρεσαι που είναι ευτυχισμένο, ζηλεύεις που δεν σε έχει ανάγκη για να περνάει καλά!

Φοβάσαι να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι χαίρεσαι που βρήκες λίγο από την ανεμελιά που είχες κάποτε και που μπορείς πάλι, χωρίς έννοια, να κανονίσεις να βγείς μετά τη δουλειά για θερινό σινεμαδάκι, μια μπυρίτσα ή καφέ με τις φίλες σου ή τον άντρα σου!

Χαλαρώστε!

Το ότι αισθανόμαστε έτσι δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάμε το παιδί μας αρκετά ή ότι δεν είμαστε καλές μάνες (άντε και καλοί μπαμπάδες!)

Το ότι το παιδί μας περνάει καλά, δεν σημαίνει ότι δεν μας αγαπάει ή ότι δεν μας έχει ανάγκη για να μεγαλώσει σωστά.

Το ένα δεν αποκλείει το άλλο και αφήνοντας τον εαυτό μας να αποδεχτεί όλα τα παραπάνω και να ζήσει λίγο ξέγνοιαστα, επιτρέποντας και στο παιδί μας να κάνει το ίδιο χωρίς ενοχές, απλώς δίνουμε σε μας τον χρόνο που μας αξίζει και στο παιδί μας την δυνατότητα να γίνει ένας ανεξάρτητος, ευτυχισμένος ενήλικας.

Άλλωστε, αυτό δεν θέλουμε όλοι για τα παιδιά μας;

Και τελικά σημασία έχει, όπως λέει και ο Άγγελος: «Μα αφού θα ξαναγυρίσω, βρε μαμά!»