Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Επέτειος...


Σήμερα κλείνω τέσσερα χρόνια ακριβώς από την ημέρα που πάτησα πρώτη φορά «δημοσίευση» σε τούτο εδώ το blog. Είχε προηγηθεί αρκετή δουλειά είναι η αλήθεια προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω τα μυστικά του, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση...

Τα προηγούμενα χρόνια ούτε που συνειδητοποιούσα την ημέρα των γενεθλίων (ίσως κι επειδή είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο)

Φέτος, μάλλον επειδή πάλι είμαι σε μεταβατική φάση, ακριβώς όπως όταν ξεκίνησα την τροχιά μου στην μπλογκόσφαιρα, αποφάσισα να μην το αφήσω να περάσει έτσι...

Έτσι, ζήτησα από την αδερφή μου, (πολύτιμη βοηθό μου στα πρώτα μου βήματα και εκείνη που προλόγισε τα Φτερουγίσματα όταν δημιουργήθηκαν), να μου γράψει μια γενέθλια ανάρτηση. Κι εκείνη ανταποκρίθηκε (με λίγο σπρώξιμο είναι η αλήθεια...χι,χι)

Τέσσερα χρόνια γεμάτα όμορφες κυρίως αναμνήσεις με προσπάθεια, έρευνα, χτυποκάρδι, αυτοσαρκασμό, γέλια, δάκρυα, χαμόγελα, αυτοκριτική, εμπιστοσύνη, απογοήτευση, ελπίδα, χαρά, καινούργιες γνωριμίες και πολύ πολύ αγάπη...

Σας ευχαριστώ πολύ πολύτιμοι παλιοί και νέοι φίλοι για την εμπιστοσύνη και την αγάπη...



«Ύστερα από ευγενική παράκληση της αδερφής μου (μεταξύ μας με «έπρηξε» μέχρι να της πω το ναι, αν και δεν της το είπα) κι επειδή είχα γράψει πριν ακριβώς τέσσερα χρόνια <ΑΥΤΌ>, είπα να προσπαθήσω να της κάνω το χατήρι και να γράψω κατιτίς για την επέτειο αυτού εδώ του μπλογκ.

Τέσσερα χρόνια Φτερουγίσματα λοιπόν! Ένας πολύ ταιριαστός τίτλος! Φτερουγίσματα με ατάκες του όμορφου, έξυπνου (να μην ξεχνιόμαστε) ανιψιού μου! Φτερουγίσματα από παραστάσεις, θεατρικές, κινηματογραφικές κλπ. που παρακολουθήσαμε! Φτερουγίσματα από βιβλία που διαβάσαμε και μας έκαναν εντύπωση! Φτερουγίσματα από σεμινάρια, δραστηριότητες και μαμαδοκυριακές! Και γενικά φτερουγίσματα μιας εργαζόμενης μητέρας, που εδώ και τέσσερα χρόνια καταθέτει χρόνο, εμπειρία και ψυχή σε αυτό εδώ το μπλογκ.

Χωρίς καμία γνώση αλλά με πολύ διάθεση και επιμονή, ξεκίνησε με μικρά φτερουγίσματα κι έφτασε να γίνει μια γνήσια μπλόγκερ! Να μπει σ’ αυτόν τον μεγάλο κόσμο των μπλόγκερς! Έναν κόσμο που δεν τον ήξερε και ούτε τον φανταζόταν.

Ένας άλλος κόσμος λοιπόν, όχι μόνο μπλόγκερς αλλά μαμαδο-μπαμπάδων μπλόγκερς.

Εκεί που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ που σκέφτεσαι έτσι, δεν είσαι μόνο εσύ που έχεις δυσκολίες, που ενδιαφέρεσαι να μάθεις κάτι διαφορετικό, που θες ιδέες ψαγμένες, που… που… Κι όλα αυτά τα μοιράζεσαι, όπως και χαρούμενες στιγμές.

Χρόνια πολλά λοιπόν, καλή συνέχεια και καλά φτερουγίσματα!!! Κι εύχομαι με το καλό και στα Πετάγματα!!! (πολλά μικρά φτερουγίσματα σε λίγο θα πετάξει. Έτσι δεν πάει;)»


Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Καλοκαιράκι και ατάκες...

Πρόσφατα φύγαμε για ολιγοήμερες διακοπές και φυσικά αφού ήμασταν συνέχεια μαζί με τον πρίγκηπα, η ατάκα πήγε σύννεφο! Τις περισσότερες όμως, τις «πετούσε» σε ανύποπτες στιγμές, όταν δεν είχα τρόπο να σημειώσω, με αποτέλεσμα να ξεχάσω τις μισές (δεν θέλω σχόλια τύπου «αυτά είναι κληρονομικά» όπως του συζύγου-τον είδα κι αυτόν με τη μνήμη χρυσόψαρου, καμιά από αυτές που έχανα δεν θυμόταν-τς,τς,τς)


Κάστρο Πλαταμώνα


Πάρτε λοιπόν μια γεύση:

Μερικές μέρες διανυκτερεύσαμε στο Κτήμα Μπέλλου όπως και πέρυσι. Θέλει να μας θυμίσει κάτι από εκείνη την διαμονή συγκρίνοντάς το με τη φετινή:
-Το «πριν» (περσινό) καλοκαίρι ...
Και κάποια άλλη στιγμή:
-Κάποια «πρωιά» (πρωινά)...

Είμαστε στο αυτοκίνητο και ο δρόμος έχει πολλές ανηφόρες και κατηφόρες:
-Ο δρόμος «κατηφορεύει» και «ανηφορεύει» συνέχεια...

Βρέχει ξανά (δεν θα γκρινιάξω για τον καιρό...) 
-Μαμά βρέχει, ή μάλλον όχι, ψιχαλίζει, ε....τέλος πάντων, ψιχαλοβρέχει!

Είναι στην τουαλέτα και ο πατέρας του χτυπάει την πόρτα συνέχεια για να τον πειράξει. Βγαίνοντας:
-Μπαμπά γιατί μου χτυπάς την πόρταάσκοπα

Έχει κάνει μπάνιο, γυρίζοντας από τη θάλασσα και ο πατέρας του καθυστερεί να μπει να κάνει κι αυτός:
-Μπαμπά κάνε μπανάκι,
για να κατεβούμε στο παρκάκι,
να φάμε τοστάκι
και παγωτό χωνάκι... (έχω παιδί ποιητή όχι αστεία!)

Υ.Γ. Όχι, δεν θα γκρινιάξω για τον καιρό...ούτε για τίποτε άλλο (αυτό είναι ίσως θέμα για άλλη ανάρτηση)...κρατιέμαι (sic...)