Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Και η ζωή συνεχίζεται...

Ήταν ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι...για πολλούς και διάφορους λόγους...με κερασάκι στην τούρτα την ραγδαία επιδείνωση της μητέρας μου, που πάσχει από μικτού τύπου άνοια-εκφυλιστική (δηλαδή Altzheimer) και αγγειακή-από το 2009. Τον τελευταίο χρόνο είχε αργή αλλά σταθερή επιδείνωση. Τον Οκτώβριο πάτησε πια το fast forward και η επιδείνωση έτρεχε με ιλλιγιώδεις ρυθμούς. Οι εξελίξεις μας προλάβαιναν...Ο εκφυλισμός των κυττάρων του εγκεφάλου έφερε καινούργια νευρολογικά προβλήματα (βλέπε Πάρκινσον) που με τη σειρά τους προκάλεσαν μαζί με την οστεοπόρωση, επιπλέον μυοσκελετικά προβλήματα και άλλα πολλά...
Εδώ και 5 μήνες περίπου βρίσκεται σε οίκο ευγηρίας. Στο διάστημα αυτό τρέξαμε έναν αγώνα δρόμου, (που η βοήθεια των ανθρώπων στο ίδρυμα οι οποίοι ανέλαβαν αποτελεσματικά την καθημερινή της φροντίδα, μας επέτρεψε να τον διανύσουμε), για να επανεξεταστεί από γιατρούς και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας της πιο αποτελεσματικά, να κάνει φυσιοθεραπείες και άλλα πολλά, που μας δίνουν τη δυνατότητα να λέμε σήμερα ότι είναι σε μια καλύτερη και σταθερή κατάσταση και να μην μας σφίγγεται η ψυχή κάθε φορά που πηγαίνουμε και την βλέπουμε. Διορθώνω: να μην μας σφίγγεται πάρα πολύ, γιατί σφίγγεται έτσι κι αλλιώς...  
Όλα τα παραπάνω όμως, πάνε «πακέτο» με συναισθήματα τόσο έντονα και αντικρουόμενα που παλεύω ακόμη μαζί τους και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα περιγράψω...



Τα δάκρυα όμως, όπως λέει και ο φίλος Paulo Coelho, είναι λέξεις που χρειάζεται να γραφτούν και γι αυτό κι εγώ προσπαθώ να τα περιγράψω, όσο δύσκολο κι αν είναι, γράφω, σβήνω και ξαναγράφω, μήπως και νιώσω καλύτερα...

Θυμός, νεύρα, αγωνία, τύψεις, θλίψη, κούραση, πένθος, δάκρυα, ενοχές, ελπίδα, θρήνος, πόνος και πάλι από την αρχή...
Θυμός που δεν παραδέχτηκε ποτέ την αρρώστια της και δεν συνεργάστηκε για να καθυστερήσουμε την επιδείνωσή της...(πάντα τέτοια ήταν, ξεροκέφαλη...)
Αγωνία και τύψεις κι ενοχές αν κάνουμε αυτό που πραγματικά χρειάζεται...το σωστό (ποιός αλήθεια ξέρει ποιό είναι...το σωστό)...αν χειριστήκαμε σωστά τις αντιδράσεις της, αν χειρίστηκα σωστά τον αντίκτυπο στον εγγονό της και στην οικογένειά μου, αν...αν...αν  
Θλίψη και πένθος και ατελείωτα δάκρυα, αφού μας λείπει, μου λείπει, (ναι, αυτή η εκνευριστική ξεροκέφαλη) ενώ είναι εν ζωή...
Συζητήσεις επί συζητήσεων, σκέψεις, ερωτηματικά...αν...ίσως...δεν...
Κούραση...κούραση...αφόρητη κούραση...πόνος...αφόρητος πόνος...
Προσπάθειες να συνεχίσουμε τη ζωή μας...οι γιατροί και η κοινωνική λειτουργός επιμένουν, δεν πρέπει να βασανιζόμαστε, δεν καταλαβαίνει με τον τρόπο που το αντιλαμβανόμαστε εμείς και το κυριότερο δεν υποφέρει...
Όμως, μόνο να ελπίζεις μπορείς ότι είναι έτσι, αφού κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται στην ψυχή της και στο μυαλό της, στην ψυχή και στο μυαλό όλων αυτών των ανθρώπων που πάσχουν από άνοια και συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά, μα κανείς πια δεν τα βρίσκει χαριτωμένα...  
Κάθε φορά που πάμε να δούμε αυτή τη γυναίκα που θυμίζει την μητέρα μας στην όψη, αλλά δεν είναι, (πόσο θα ‘θελα να ήταν αυτή, γερή και ξεροκέφαλη κι ας με εκνεύριζε τόσο, τόσες φορές), στην επιστροφή είμαστε σιωπηλές και πάντα στο τέλος η ερώτηση έρχεται αμείλικτη: 
«Θα το συνηθίσουμε κάποια στιγμή, δεν θα το συνηθίσουμε;»

Φοβάμαι πως πρέπει να το παραδεχτούμε πια...πως όχι...δεν θα το συνηθίσουμε...