Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Πόνεσε...

Το λέει και το τραγούδι «...εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει»  Ετοίμαζα τριλογία (!) για την μητρότητα, στο πρώτο μέρος της οποίας περιέγραφα περιληπτικά την εμπειρία της γέννησης του γιού μου, με αφορμή τα 8α γενέθλιά του.
Όμως, οι εξελίξεις με πρόλαβαν και ήρθε και ανατράπηκε το σκηνικό:
Η καλοκαιρινή άδεια του άντρα μου, είχε προγραμματιστεί για την δεύτερη και τρίτη εβδομάδα του Ιούλη και είχαμε με τη σειρά μας προγραμματίσει να φύγουμε οικογενειακώς οι τρεις μας για 5 ημέρες (πάλι καλά γιατί παραπάνω μέρες δεν προβλέπεται λόγω ισχνών οικονομικών...), την πρώτη εβδομάδα της άδειας, αφού μετά ακολουθεί το καθιερωμένο εδώ και χρόνια, 15νθήμερο διακοπών του μονάκριβου υιού στο Λουτράκι με τη γιαγιά του.
Εχθές λοιπόν, ήρθε ο σύζυγος και μου ανακοίνωσε ότι τελικά η άδειά του για διάφορους λόγους, μετατίθεται μία εβδομάδα μετά και άρα συμπίμπτει με το 15νθήμερο της γιαγιάς. Κάνουμε διάφορους υπολογισμούς και καταλήγουμε ότι θα πρέπει να κανονίσουμε να φύγουμε με το ξεκίνημα της αδείας και να τον πάμε στο Λουτράκι αμέσως μετά, ώστε να χάσει μόνο 4 ημέρες από τις διακοπές με τη γιαγιά. Ας τον ρωτήσουμε λέω εγώ (πιο δημοκρατική πεθαίνεις!) για να εισπράξουμε την απάντηση: «όχι, θέλω να πάω με τη γιαγιά όλες τις μέρες, με σας, πάμε του χρόνου»
Άουτς! Πόνεσε....

Ονειρευόμουν τέτοια, αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο!


Υ.Γ. Σας παρακαλώ πολύ μην μου πείτε: «καλά, δεν χαίρεσαι; καλύτερα! θα πας χαλαρές διακοπές με τον άντρα σου» ή «εσάς σας έχει όλο το χρόνο» ή «παιδί είναι, λογικό είναι να θέλει να κάνει διακοπές εκεί που νιώθει πιο ανεξάρτητος» και τέτοια, αφενός γιατί είναι οι μοναδικές διακοπές που μπορούμε να κάνουμε οι τρεις μας (εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα) και αφετέρου παρόλο που τα ξέρω και τα κατανοώ, δεν το κάνει να πονάει λιγότερο....    


Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Ατάκες ξανά!

Επειδή αρκετά με την κατάθλιψη και τα ψυχολογικά μου, έχουμε κι ένα παιδί να μεγαλώσουμε και αυτό το παιδί τον τελευταίο καιρό μας έχει «ξεκάνει» με τις ατάκες του:

Είναι η ώρα για ύπνο.
Εγώ: «Ώρα να πας για ύπνο Άγγελε!»
Άγγελος: «Όχι!» (πρωτότυπο!)
Εγώ: «Αμάν βρε Άγγελε, κάθε φορά που είναι ώρα για ύπνο, ποτέ δεν θέλεις να πας, γιατί;»
Άγγελος: «Μ’ αρέσει η δράση!»
(Κάνω κι εγώ κάτι ερωτήσεις!)

Εγώ: «Άγγελε, σκαρφάλωνες πάλι στο δέντρο κι ανησυχώ βρε παιδί μου!»
Άγγελος (με νόημα): «Μην ανησυχείς μαμά, ΞΕΡΩ τι κάνω!»
Ακολουθεί αναλυτική περιγραφή για το πως διαλέγει τα δέντρα που θα σκαρφαλώσει να μην είναι κάθετα τα κλαδιά, αλλά να έχουν αρκετή κλίση ώστε να σκαρφαλώνει πιο εύκολα και σίγουρα, μπλαμπλαμπλα, για να καταλήξει:
«Δεν είμαι χαζός μαμά, είμαι προσεκτικός, ΞΕΡΩ τι κάνω!»

Εγώ: «Βρε παιδί μου πώς έχεις κάνει έτσι τα πόδια σου, όλο μελανιές!»
Άγγελος (με νόημα): «Μαμά, ΜΠΑΛΑ παίζω, τι θέλεις να κάνω! »
(τώρα μεταξύ μας δεν έχει και άδικο!)

Είμαστε καλεσμένοι σε παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο κοντά στην περιοχή που μένει η πεθερά μου. Το πάρτυ είναι στις 6 το απόγευμα κι έχουμε πάει από νωρίς για να φάμε παρέα και να κερδίσουμε χρόνο μετακίνησης. Η πεθερά μου θέλει να μας δώσει τα καλούδια της, τα οποία θέλουν ψυγείο, οπότε συμφωνούμε να περάσουμε γυρίζοντας από το πάρτυ να τα πάρουμε.
Φεύγοντας για το πάρτυ μας ρωτάει:« Τι ώρα περίπου να σας περιμένω;»
Και πριν προλάβω να απαντήσω,  ο Άγγελος απαντάει: «Κατά τις 12»
(άγριες διαθέσεις από τώρα;)



Στο παιδικό πάρτυ που μας κάλεσαν τον τράβηξαν 2 πολύ όμορφες φωτογραφίες τις οποίες και προμηθευτήκαμε. Στη μία ήταν καθιστός και στην άλλη ξαπλωμένος στο πλάι με το χέρι να στηρίζει το κεφάλι του.
Τις «στόλισα» και τις δύο στο σπίτι, μέχρι που η αδερφή μου μου ζήτησε την μία από τις δύο (όποια ήθελα εγώ) για να την βάλει στο γραφείο της στη δουλειά
(είχε μια πολύ παλαιότερη του ανιψιού της και ήθελε να την ανανεώσει). Της έδωσα χωρίς να τον ρωτήσω (σφάλμα, μέγα σφάλμα!) την φωτογραφία που ήταν γερμένος στο πλάι, γιατί η άλλη μου άρεσε προσωπικά περισσότερο.
Όταν το ανακαλύπτει μου «κάνει σκηνή» λέγοντάς μου: «Αφού ΕΓΩ ήμουν στις φωτογραφίες, ΕΓΩ έπρεπε να αποφασίσω!»
(Δίκιο, δίκιο!)

Του αρέσει να χοροπηδάει και να παίζει με τα μαξιλάρια στο διπλό κρεββάτι.
Τον ακούω να περιγράφει: «Και ο Άγγελος παλεύει με τον κύριο Μαξιλάρι νούμερο 1 και του δίνει μια διπλή στριφογυριστή μπουνιά...και ο κύριος Μαξιλάρι πέφτει νοκ άουτ!»

Έχει τα γενέθλιά του στις 27 του μήνα και με αφορμή το παιδικό πάρτυ που προανέφερα, μου ανακοινώνει πού θέλει να γίνει το πάρτυ και ποιούς θέλει να καλέσει. Η λίστα είναι διπλάσια από την περσινή χρονιά και όσο να’ναι με κόβει ένας κρύος ιδρώτας.
Όταν επιστρέφει ο πατέρας από τη δουλειά το βράδυ ρωτάει: «Τι θα φάμε για βραδινό;»
Εγώ: «Άσε το φαγητό και άκου τι έχει να σου πει ο γιος σου!»
Ο πατέρας ακούει κι αρχίζει να χλωμιάζει:«Θα λιποθυμίσω!»
Άγγελος:«Περίμενε να φας πρώτα για να λιποθυμήσεις χορτάτος!»

Υ.Γ. Η καταγραφή αυτή μετά από πολύ καιρό, είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος τη δεδομένη στιγμή, για να «γιορτάσω» την γιορτή της μητέρας...
Χρόνια πολλά σε όλες τις μάνες του κόσμου!