Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Να μ' αγαπάς...

Που λέτε σήμερα έχω γενέθλια... Και συνήθως στα γενέθλια, όσο κι αν αντιστέκομαι, μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε (ή των χρόνων που πέρασαν) την κάνω. Είναι και σχετικά κοντά στην αρχή του καινούργιου χρόνου και απ' όπου κι αν το πιάσω, δεν την γλυτώνω...
Σκαλίζω που λέτε στο παρελθόν και σκαλίζοντας βρήκα ένα γράμμα/μέηλ που μου είχε στείλει πίσω στο 2011 το αδερφάκι μου, με αφορμή μια ανάρτησή μου εδώ στα Φτερουγίσματα. Το γράμμα αυτό το φυλάω σαν «κόρη οφθαλμού» γιατί ξεχειλίζει αγάπη, με αυτόν τον τόσο μοναδικό τρόπο που η αδερφή μου έχει για να μου δείχνει την αγάπη της. Διαβάζοντάς το συνειδητοποίησα πόσο πολύ έχω αλλάξει ξανά από τότε (θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο), πόσο ακόμη βαθύτερα αγαπιώμαστε τώρα (αν υπάρχει κάτι τέτοιο σε μια απέραντη αδερφική αγάπη) δεδομένων και των δοκιμασιών που περάσαμε και περνάμε με την μητέρα μας και πόσο πολύ θέλω να το γιορτάσω αυτό. Τι καλύτερος τρόπος λοιπόν, από το να δημοσιεύσω εδώ στο παραμελημένο μου blogάκι, αυτό το πολύτιμο γράμμα για να μου θυμίζει πόσο όμορφη είναι αυτή η γλυκόπικρη ζωή που αλλάζει διαρκώς και μας αλλάζει κι εμάς μ' έναν ιδιαίτερο τρόπο τον καθένα μας...        


Φλωράκι 
Μόλις διάβασα το άρθρο σου στα Φτερουγίσματα «Επίσημη πρώτη και ενοχές»
Μου ήρθε η ανάγκη λοιπόν, να σου γράψω ένα γράμμα. Γράφαμε παλιά νομίζω αν και οι μνήμες μου είναι αρκετά θολές. Θα στο στείλω με email βέβαια, αλλά οκ το ίδιο είναι, μην αναλύσουμε τώρα τα καλά και τα κακά της παραδοσιακής αλληλογραφίας σε σχέση με την ηλεκτρονική... 
Αυτό που βασικά θέλω να σου πω, είναι ότι σε θαύμαζα και σε θαυμάζω πάντα. Διαφορετικά βέβαια στο παρελθόν και διαφορετικά τώρα. Κι αν και ο θαυμασμός του παρελθόντος ήταν πιο απόλυτος και ολοκληρωτικός, τώρα πιστεύω ότι είναι πιο «αληθινός». Δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω. 
Μικρή σε θαύμαζα, όπως θαυμάζουν τα παιδιά τους γονείς τους. Ήταν μια αίσθηση που είχαν καλλιεργήσει και οι γονείς μας όπως ξέρεις. Ήσουν η καλή μαθήτρια, το καλό παιδί, που πάντα βοηθούσες την μικρή σου αδερφή, ό,τι έκανες κι έλεγες ήταν σωστό κλπ.  Όλο αυτό όμως ήταν λίγο εξωπραγματικό δεν νομίζεις; 
Τώρα σε γνωρίζω. Αν και κάθε φορά που σε βλέπω, είναι σαν να σε γνωρίζω ξανά. Πολύ συχνά βλέπω και κάτι καινούριο σε σένα. Σε βρίσκω αλλαγμένη σχεδόν κάθε φορά που σε βλέπω. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό; Εγώ δεν ξέρω κανέναν εκτός από εσένα! Επίσης δεν νομίζω ότι ξέρω κανέναν άλλο να έχει τόσες ενοχές, όσες έχεις εσύ! Κι όσο κι αν αυτό θεωρώ ότι σου δυσκολεύει τη ζωή πάρα πολύ, σκέψου όμως λίγο διαφορετικά, πόσο δύναμη έχεις που μπορείς να επιβιώνεις και μάλιστα να περνάς και καλά, παρόλες τις ενοχές σου! Αν εγώ είχα τις μισές ενοχές από αυτές που κουβαλάς, μάλλον θα μου στέλνατε τσιγάρα στο Δαφνί! 
Πολύ θα ήθελα να κάνω κάτι ή να πω την μαγική λεξούλα που θα έκαναν τις ενοχές να εξαφανιστούν, αλλά δεν τα καταφέρνω σ’ αυτά τα πράγματα. 
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι εσύ κάνεις πολλά πράγματα κι όταν κάνεις πολλά πράγματα είναι πιο πιθανό να κάνεις και λάθη. Για να μειωθούν οι πιθανότητες  να κάνεις λάθος, στο ελάχιστο, θα πρέπει να μην κάνεις τίποτα!!! 
Τι προτιμάς λοιπόν, να είσαι δραστήρια ή να... σε τσιμπήσουν τα κουνούπια; 
(Αστειάκι, επηρεασμένο από αυτό που έλεγε ο μπαμπάς, «όσο περισσότερο μιλάς, τόσο πιο πιθανό είναι να πεις βλακείες» και από τη διαφήμιση με το σταυρό της Bayer. Χι χι χι…)
Σ’ αγαπάω πολύ κι ας μην στο λέω/δείχνω πολύ (και όχι δεν έχω ενοχές γι’αυτό, έτσι είμαι εγώ!)
Φιλάκια
Το αδέρφι σου

«Honor your past» μου έγραψε μια πολυαγαπημένη μου φιλενάδα κι αυτό κάνω...



Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Παιδική θεατρική παράσταση: «Τα παραμύθια το’ σκασαν»

Ας θυμηθούμε λίγο τον αρχικό λόγο που δημιουργήθηκαν τα Φτερουγίσματα.

Εχθές Κυριακή καταφέραμε μετά από πολύ καιρό να πάμε σε παιδικό θέατρο.

Ανοίγει παρένθεση: Λίγο η μάνα-δηλαδή εγώ-που είχε τις «κλειστές» της, λίγο ή μάλλον πολύ που ο κανακάρης παίζει ποδόσφαιρο και παίζουν σε τουρνουά ΚΑΙ Σάββατο ΚΑΙ Κυριακή ΚΑΘΕ Σ/Κ-λέω τον πόνο μου η δόλια μάνα-κλείνει η παρένθεση.

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Τα παραμύθια το’σκασαν» στο θέατρο Αργώ.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Πέντε παιδιά το σκάνε ταυτόχρονα απ’ το σπίτι τους, το καθένα για τους δικούς του λόγους. Άγνωστα μεταξύ τους συναντιούνται στο παραμυθοδάσος, εκεί που τα δέντρα και τα ζώα χορεύουν, περπατούν και μιλούν,  τα ρολόγια ρωτούν, η μάγισσα και ο γίγαντας  παραμονεύουν. Με την βοήθεια ενός παράξενου πιανίστα και του ντράμερ βοηθού του, μεταμορφώνουν την ζωή τους σε παραμύθι και αποφασίζουν να υποδυθούν το ρόλο τους μέχρι τέλους, για να κατανοήσουν καλύτερα την ταυτότητά τους μέσα από τους συμβολικούς χαρακτήρες των παραμυθιών.

Τα θετικά:
Η παράσταση είναι εξαιρετική! Οι ηθοποιοί όλοι νέα όμορφα παιδιά με πολύ ταλέντο και κέφι, παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν. Ζωντανή μουσική, όμορφες φωνές, καταπληκτικά κοστούμια, εξαιρετικά μηνύματα. Με τον τρόπο τους έκαναν όλα τα παιδιά να συμμετέχουν, μας έκαναν να προβληματιστούμε αλλά και να γελάσουμε μικροί μεγάλοι.

Όλοι οι εργαζόμενοι στο θέατρο: η ταμίας, τα παιδιά στο μπαρ και οι ηθοποιοί ευγενέστατοι και χαμογελαστοί.

Εντύπωση μου έκανε που στο τέλος της παράστασης όλοι οι ηθοποιοί περίμεναν τα παιδιά να τα χαιρετήσουν, να τους μιλήσουν και να φωτογραφηθούν μαζί τους. Ίσως απλά να είμασταν τυχεροί και να είχε σχέση με τον εορτασμό των γενεθλίων μιας όμορφης μικρούλας που ήρθε με την παρέα της και την τούρτα από puncakes και κέρασε από αυτήν όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως (προς τιμήν της), όπως και να είχε το βρήκα πολύ όμορφη κίνηση.

Από τις λίγες παραστάσεις που αναφέρει ότι απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5-13 ετών

Τα αρνητικά:
Η παράσταση άργησε να ξεκινήσει και για τους ποδοσφαιριστές που είχαν υποχρεώσεις αθλητικές και έπρεπε να φάνε συγκεκριμένη ώρα (ονόματα να μην λέμε-οικογένειες να μην θίγουμε), ήταν ένα θεματάκι.
Παρόλο που υπάρχει η επισήμανση ότι η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά 5-13 ετών, υπήρχαν μικρότερα παιδιά που ακριβώς επειδή δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν, έκλαψαν και κατά συνέπεια ενόχλησαν τους υπόλοιπους.



Πληροφορίες για την παράσταση:

Κείμενο: Ντίνα Καφτεράνη
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Νέλλη Πουλοπούλου
Σκηνικά- Κοστούμια: Λουκία Χατζέλου
Επιμέλεια κίνησης-Χορογραφία: Λία Χαμηλοθώρη –Νέλλη Πουλοπούλου
Μουσική (πρωτότυπη σύνθεση): Άγγελος Αγγελίδης - Στίχοι: Ντίνα Καφτεράνη
Video: Χρυσάνθη Μπαδέκα
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσος
Βασισμένο σε μια ιδεά του Νίκου Χανιωτάκη

Ερμηνεύουν: Μπέτυ Αποστόλου, Ιωάννα Ρούσσου, Νέλλυ Πουλοπούλου, Δημήτρης Σταματελόπουλος, Σταύρος Τσιτσόπουλος, Ελεάννα Φινοκαλιώτη, Ουσίκ Χανικιάν.

Παραστάσεις: Κυριακή, ώρα 11 π.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενικής είσοδος 10 €
Παιδικό (έως 12 ετών)-Ανέργων-Πολυτέκνων-ΟΛΜΕ 8 €
Ισχύει το COSMOTE DEALS FOR YOU 2 στην τιμή του 1

Διάρκεια: 90 λεπτά (Διάλειμμα 15 λεπτών)

Θέατρο Αργώ
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
τηλ/fax: 210 5201684-5
email: info@argotheater.gr

Μην το χάσετε γιατί:
«Όλα αλλάζουν, αλλιώς αν τα δεις, είναι βλέπεις θέμα οπτικής»