Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Κάνε παιδί να δεις καλό....

Υποσχέθηκα ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο:


Φοράει ένα καινούργιο παντελόνι που ενώ του κάνει, τα μπατζάκια του είναι αρκετά μακρυά:
-«Μαμά κοίτα! Δεν χρειάζεται να φορέσω κάλτσες!»


Παίζει στο σαλόνι άλμα εις ύψος, παίρνει φόρα, πηδά πάνω από την πλάτη του καναπέ και προσγειώνεται πάνω στον άλλο καναπέ. Βλέποντας το έντρομο βλέμμα μου, μου λέει χαμογελαστός:
-«Μαμά, είδες πόσο θεαματικός είμαι;»


Βρίσκοντας δικαιολογίες για να μην του κόψω τα νύχια:
-«Βρε μαμά, αν μου κόψεις τα νύχια, πώς θα σκαλίζω τη μύτη μου;»


Συζητώντας με τον σύζυγο και προσπαθώντας να τον «πιέσω» (τον σύζυγο) να πάει να κουρευτεί, λέω ότι είναι πιο ωραίος όταν είναι κουρεμένος. Επεμβαίνει λέγοντας με έμφαση:
-«Κουρεμένος, ξεκουρεμένος ο μπαμπάς μου είναι ωραίος!»





Διαλέγει με περισσή προσοχή τα κομμάτια καρπούζι που θα φάει ώστε να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα κουκούτσια, επειδή βαριέται να τα βγάζει/φτύνει. Δαγκώνοντας όμως ένα κομμάτι από αυτά που διάλεξε, αποκαλύπτονται πολλά κουκούτσια στο εσωτερικό του:
-«Πω, πω έπεσα σε παγίδα!»


Έχει έρθει ο τεχνικός, (παλιός φίλος και γείτονας του συζύγου) για να κάνει συντήρηση στα κλιματιστικά και στον ηλιακό θερμοσίφωνα. Ο πατέρας βοηθάει όπως μπορεί, επειδή ο βοηθός του τεχνικού δεν έχει έρθει αυτή τη φορά μαζί του. Παρατηρεί:
-«Πρώτη φορά βλέπω τον μπαμπά τόσο ....εργατικό!» (ούπς!)


Επιστρέφει με τον πατέρα του από την προπόνηση και διαπιστώνει ότι η μανούλα απουσιάζει, ενώ ο πατέρας έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι κουρασμένος:
-«Πάει και η τελευταία μου ελπίδα να πάω στις κούνιες...» (όταν απουσιάζω από το σπίτι, του λείπω για καθαρά ...συναισθηματικούς λόγους!) 


Είμαστε μαζί στο κέντρο και κοντοστέκομαι σε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα κοιτάζοντας τη βιτρίνα.
-«Μαμά τι κοιτάς, αυτά τα ρούχα είναι για κοπέλες!»
-«Μπα, κι εγώ δηλαδή τι είμαι;»
Έχει προσέξει το μάτι μου που...γυαλίζει και προσπαθεί να τα μπαλώσει:
-«Εσύ είσαι...γυναικοκοπέλα!»


Παρακολουθεί ένα βιντεοκλίπ σε ένα μουσικό κανάλι στην τηλεόραση. Ο ένας από τους δύο τραγουδιστές είναι και συνθέτης και υπήρξε συμμαθητής της αδερφής μου. Του το αναφέρω, δράττοντας την ευκαιρία για να συνδέσω τα μαθήματα του σχολείου με την πραγματική ζωή:
-«Ο συγκεκριμένος ήταν πολύ καλός στα Μαθηματικά. Ξέρεις Αγγελάκο, όσοι είναι καλοί στα Μαθηματικά γίνονται πολύ καλοί μουσικοί, εφόσον τους ενδιαφέρει η μουσική βέβαια»
-«Και όσοι είναι καλοί στη Γλώσσα, τι γίνονται;»
Και πριν προλάβω να απαντήσω:
-«Άνεργοι, όπως εσύ!» (γκλουπ!)  


Ξαφνικά με ρωτάει:
-«Μαμά, αν η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, η άλλη μισή τι είναι; »

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Επιστροφή με...«Εκβιασμούς-Απειλές και άλλα τέτοια...»(ουδεμία σχέση με πολιτικό σχόλιο)

Ξέρω, ξέρω έχω εξαφανιστεί... Μια έλλειψη έμπνευσης να το πω, μια αίσθηση ματαιότητας τύπου «τι έχω να πω εγώ που δεν το λένε άλλες μαμάδες καλύτερα από εμένα», μια απογοήτευση, μια απαισιοδοξία σε συνδυασμό με την όλο και πιο δύσκολη καθημερινότητα, με κρατούσε μακρυά από τα Φτερουγίσματα. Βέβαια μ' «έτρωγε» κατά βάθος, αλλά το έσπρωχνα όλο και πιο πίσω βαθιά μέσα στο μυαλό μου.
Και ξαφνικά, λες και ήταν συννενοημένες, διάφορες γνωστές και φίλες άρχισαν να μου την «πέφτουν»: «έχεις να γράψεις πολύ καιρό κακούργα» η μία, «άντε στρώσε τον κ...ο σου κάτω και γράψε» η άλλη, «κάθε άνθρωπος έχει το κοινό του» η παράλλη, πολύ θέλει ο άνθρωπος να πάρουν τα μυαλά του αέρα νομίζετε; Έτσι λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως να ξεθάψω κάποιες ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο και να επιστρέψω σιγά-σιγά...στο κοινό μου (η ψωνάρα!)
Όμως με πρόλαβε η αγαπημένη φίλη και εξαιρετική οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη που έχω συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν και έχω φιλοξενήσει κι άλλα άρθρα της κατά καιρούς εδώ στα Φτερουγίσματα. Το διάβασα σήμερα και ήταν για μένα λιγάκι γροθιά στο στομάχι αφού με «έπιασα» να ενεργώ αρκετές φορές έτσι με το παιδί μου. Αυτή τη φορά όμως επέλεξα να μην νιώσω ενοχές με τη διαπίστωση και θυμώσω μαζί μου (ή και μαζί της επειδή τα λέει έτσι όπως είναι, χωρίς να «χαϊδεύει αυτιά»), αλλά να χαμογελάσω μαζί μου και να αποφασίσω αφενός να με παρατηρήσω και να με διορθώσω ή να με προλάβω όταν με «ξανατσακώσω» και αφετέρου να το μοιραστώ μέσα από τα Φτερουγίσματα ελπίζοντας να λειτουργήσει σαν «ξυπνητήρι» για εμάς τους πολύπαθους γονείς, να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε και να προσπαθήσουμε σιγά σιγά να κάνουμε τα μεγάλα λάθη μικρότερα και τα παιδιά μας λιγάκι πιο ευτυχισμένα...


Πηγή φωτογραφίας:
http://www.star-fm.gr/wp-content/uploads/2011/05/IMG_0262-12.jpg


Ιδού λοιπόν:

«Ποιος άραγε; Ποιος; Ποιος έμαθε στην Ελληνίδα μάνα πως το εργαλείο της για συνεργασία είναι ο εκβιασμός, η απειλή, ο εξαναγκασμός; Πόσο έχει χοντρύνει το πετσί μας και δεν το καταλαβαίνουμε;

Η ώρα είναι 2 το μεσημέρι όταν μπαίνω για μερικά ψώνια στα γρήγορα στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου. Αφού παίρνω τα πράγματα που χρειαζόμουν, συνομιλώ με την καταστηματάρχη για λίγο. Με την άκρη του ματιού της κοιτά επίμονα πίσω μου και γυρίζω να δω τι κοιτάει. Ταυτόχρονα την ακούω να λέει: «Μαρία, τέλειωνε γιατί δεν θα πας στο κολυμβητήριο» Γυρίζω και βλέπω το κοριτσάκι της, μαθητριούλα της Β Δημοτικού καθισμένη στο γραφείο της μαμάς να προσπαθεί να κάνει τα μαθήματά της. Η μαμά προφανώς είχε δει πως χαζεύει και σπεύδει να την απειλήσει. Χωρίς άλλο πρόλογο της λέω: «Της αρέσει πολύ της Μαρίας το κολυμβητήριο, ε;» «Ναι» μου λέει, «πού το ξέρετε;», «Μα εσείς μόλις το είπατε» της απαντώ, «Το είπα; Πότε το είπα;», «Το είπατε και πολύ ξεκάθαρα κιόλας. Το είπατε απειλώντας και εκβιάζοντας τη Μαρία να κάνει κάτι που δεν θέλει, γιατί αλλιώς θα της στερήσετε κάτι που θέλει». Με κοίταξε έκπληκτη και νομίζω πως μόνον επειδή με εκτιμά δεν με έβρισε. Εξακολουθώντας να με κοιτά χωρίς να καταλαβαίνει μου λέει: «Μα δεν την εκβιάζω, χρησιμοποιώ το κολυμβητήριο για επιβράβευση!»
Πόσο λανθασμένα τα έχουμε βάλει μέσα στο κεφάλι μας! Πέρασα τουλάχιστον μισή ώρα μαζί της για να την κάνω να καταλάβει πως αυτό που κάνει δεν είναι επιβράβευση, λειτουργεί αρνητικά μέσα στο παιδί, δεν είναι εφαλτήριο για προσπάθεια παρά μόνο για θυμό και ανταγωνισμό. Δεν είναι εργαλείο εκπαίδευσης, αλλά τούτη η μέθοδος μας πάει πίσω σε αναχρονιστικές συνθήκες όπου ο ανώτερος έχει το δικαίωμα να λειτουργεί σαν παντογνώστης που αποφασίζει πότε κάποιος είναι καλός και τον αμείβει και πότε είναι κακός και τον τιμωρεί.
Πόσες γενιές μεγάλωσαν με τη μέθοδο αυτή! Όλες δυστυχώς! Και συνεχίζουμε εν έτει 2015 να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας με τη μέθοδο του καρότου. Στο περίπτωσή μας το καρότο είναι το κολυμβητήριο. Η καημένη η Μαρία μόλις άρχισαν τα σχολεία, έχει το κολυμβητήριο να της θυμίζει λίγη απ’ την ανεμελιά του καλοκαιριού και τη χαρά του παιχνιδιού και της ελευθερίας (αν και δεν είναι και ακριβώς έτσι, αφού στα περισσότερα κολυμβητήρια προσπαθούν για επιδόσεις λες και προπονούν Ολυμπιονίκες-αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) και η μάνα αντί να αναζητά λόγους να συνοδεύσει το παιδί της στη χαρά, στο παιχνίδι, στην ανεμελιά, στην ελευθερία, χρησιμοποιεί την καλύτερη στιγμή της μέρας, για καρότο. Αν τρέξεις, θα το πιάσεις. Αν όχι, ούπς την πάτησες! Εσύ φταις, ας πρόσεχες! Τι γίνεται μέσα στη ψυχή αυτού του 7χρονου παιδιού; Γιατί να αγαπήσει το σχολείο; Γιατί να αγαπήσει τη μάθηση; Γιατί να μην είναι θυμωμένο που τα διαβάσματα θα γίνουν αιτία να μην απολαύσει αυτή την μόνη ώρα της χαράς που του έμεινε να του θυμίζει πως είναι παιδί;
Και ας γυρίσουμε πίσω στα λεγόμενα της μαμάς: «Μα δεν την εκβιάζω χρησιμοποιώ το κολυμβητήριο σαν επιβράβευση!» Και ποιος είπε αγαπητή μου μαμά και μαμάδες όλου του ελληνικού τρελοκομείου, ότι το παιδί σας είναι σκυλάκι ή μαϊμουδάκι που θα καταφέρετε να το κάνετε να λειτουργήσει έτσι, ώστε να πάρει το μπισκοτάκι ή τη καραμέλα; Ποιος σας είπε πως το παιδί, ναι το 7χρονο παιδί, δεν αντιλαμβάνεται μέσα βαθιά στην ύπαρξή του πως η συμπεριφορά αυτή είναι ανταγωνιστική και το μόνο που θα καταφέρει είναι να φέρει στην επιφάνεια τη ματαίωση και τη μειονεξία; Πότε αυτά θα γίνουν αυτονόητα, όχι για τους ειδικούς αλλά για την πλειονότητα των γονιών και των εκπαιδευτικών; Μόνον όταν τα πληροφορηθούμε, τα αντιληφθούμε, τα κατανοήσουμε και θελήσουμε να κάνουμε την αλλαγή.
Η κουβέντα βέβαια συνεχίστηκε και οι απορίες της μαμάς ήταν μεγάλες. «Και πώς θα την κάνω να διαβάσει;» Σε κάθε λέξη, άλλη παρανόηση, δημιουργούσε την ανάγκη για επέμβαση και πληροφόρηση. Να την «κάνω» να διαβάσει; Ποιος είπε στον Έλληνα γονιό πως είναι υποχρέωσή του το διάβασμα του παιδιού του και μάλιστα πως πρέπει «να το κάνει» να θέλει; Εκείνο το ωραίο λογοπαίγνιο που λέει:«Θέλω να θες, αλλά να θες που θες» στο μεγαλείο του. Είναι πολλές οι φορές που το λέω περιμένοντας τον άλλον να γελάσει με εκείνο το γέλιο της αναγνώρισης πως ωχ τον τσάκωσαν να κάνει κάτι που δεν βοηθά και εκείνος με κοιτά με μάτια ανέκφραστα πιστεύοντας πως απλά είπα αυτό που χρειαζόταν να ειπωθεί, γιατί «ναι» έτσι είναι, αυτό είναι το σωστό «να θέλει που θέλει» Ούτε λόγος βέβαια για επιλογές, για συνέπειες, για σεβασμό στο χρόνο του άλλου, για αποδοχή και κατανόηση πως είναι φυσικό να μην αρέσει στο 7χρονο 4 μέρες μετά την ανεμελιά, να πρέπει να θέλει να γράφει ανούσιες αντιγραφές και φωτοτυπίες. Πότε θα μάθει άραγε και το εκπαιδευτικό μας σύστημα πως η δουλειά στο σπίτι για το 7χρονο είναι μόνο απειλή ή τιμωρία ή καταναγκαστικά έργα και δεν είναι καθόλου ευχάριστη ενασχόληση κι ας είμαστε σίγουροι πως παρασάγγες απέχει αυτό απ’ την πραγματική μάθηση. Και αν θέλαμε θα συνεχίζαμε για ώρες τον διάλογο αυτόν καταμεσήμερο ημέρα Πέμπτη, 4 μέρες μετά που άνοιξαν τα σχολεία. Και που να σφίξουν οι υποχρεώσεις! Και πού να αρχίσουν και τα αγγλικά και τα μπαλέτα και τα σκάκια και ποιος ξέρει τι άλλο! Ευτυχώς που ήρθε και η κρίση και δεν έχουμε λεφτά να δώσουμε κι άλλες ευκαιρίες στα παιδιά. Να φορτώσουμε κι άλλο το πρόγραμμά τους και να τα σταματήσουμε από κάθε δράση παιχνιδιού και μετά να πούμε και εκείνο το παροιμιώδες: «Το νου σου μόνο στο παιχνίδι εσύ….» Λες και είναι λάθος. Λες και είναι κακό το παιδί να είναι παιδί. Αχ, πόσα ακόμη έχουμε να πούμε και να μάθουμε για να τολμήσουμε να κάνουμε τα μεγάλα λάθη μικρότερα. Αχ, πόσα ακόμη θα συμβούν για να καταλάβουμε πως χρησιμοποιούμε απίστευτη βία στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε και μετά ανησυχούμε για τη βία στα Σχολεία και κάνουμε συνέδρια και μελέτες για το πού οφείλεται η ανάπτυξη της βίας. Το ότι αναπτύσσεται μέσα μας και γύρω μας δεν το βλέπουμε, το παίρνουμε χαμπάρι όταν την δούμε να κορυφώνεται σε μεμονωμένα ακραία γεγονότα, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως συντελούμε με αυτούς τους μικρούς και ασήμαντους κατά τη γνώμη μας εκβιασμούς. Έχουμε δρόμο ως κοινωνία. Έχουμε δρόμο ως είδος. Αλλά θα τα καταφέρουμε γιατί θέλουμε, γιατί μπορούμε και γιατί μαθαίνουμε γρήγορα. Και έτσι να γίνει!»

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος
http://allazo.gr/
Κιν: 694 59 58 181
Email: elpizo@allazo.gr